| Działania nauczycieli | | Drukuj | |
| 08.01.2009. | |
|
Nadrzędnym celem każdego nauczyciela pracującego w naszym przedszkolu jest prawidłowy rozwój dziecka zarówno pod względem umysłowym jak i społecznym czy zdrowotnym. Dlatego nieustannie podnosimy i uzupełniamy kwalifikacje oraz poszukujemy nowych form i metod pracy. Ponadto tworzymy i realizujemy własne programy edukacyjne bądź w swojej pracy korzystamy z pomysłów i propozycji opracowanych przez innych specjalistów. Oto niektóre z naszych propozycji. Przyjaciele ZippiegoJest to międzynarodowy program Partnership for Children, („Partnerstwo na Rzecz Dzieci”), który kształtuje i rozwija umiejętności psychospołeczne u małych dzieci. Uczy różnych sposobów radzenia sobie z trudnościami i wykorzystywania nabytych umiejętności w codziennym życiu oraz doskonali relacje dzieci z innymi ludźmi. Nie koncentruje się on na dzieciach z konkretnymi problemami czy trudnościami, ale promuje zdrowie emocjonalne wszystkich małych dzieci. Program "Przyjaciele Zippiego" dostarcza wielu okazji do ćwiczenia umiejętności wypowiadania się, uczy słuchania innych, nawiązywania przyjaźni, rozwiązywania problemów i konfliktów, przede wszystkim jednak wyposaża w umiejętności radzenia sobie z trudnościami, ze stratą i zmianą. Program Przyjaciele Zippiego nie mówi dzieciom, co robić, ani nie mówi: "To rozwiązanie jest dobre a tamto złe". Natomiast zachęca dzieci do analizowania sytuacji życiowych i zastanawiania się nad sobą. Podstawowe założenie, jaki przyświeca programowi Przyjaciele Zippiego jest bardzo proste – jeśli małe dzieci nauczą się jak radzić sobie z trudnościami, to w okresie dorastania i dorosłości, powinny lepiej radzić sobie z problemami i kryzysami. Program realizowany jest w grupie integracyjnej dzieci 6-letnich, przez nauczycieli: Irena Kaczmarowska, Grażyna Kulińska(informacje na podstawie WWW.cmppp.edu.pl) „Życie za mgłą, czyli jak pomóc poznać świat dziecku autystycznemu”Autyzm, jedno z najcięższych zaburzeń rozwojowych, pozostaje zjawiskiem niewyjaśnionym. Wyodrębniono charakterystyczne dla niego symptomy, ustalono kryteria diagnozy, jednak nadal nie wiadomo, jakie są jego przyczyny, jakie mechanizmy powodują nietypowe funkcjonowanie dotkniętych nim osób. Pojawienie się w naszej placówce dzieci ze zdiagnozowanym autyzmem skłoniło mnie i koleżankę logopedę do poszukiwania metod efektywnej terapii. Nasze studiowanie literatury, informacje zdobyte od specjalistów z Ośrodka dla dzieci Autyzmem w Toruniu oraz specjalistki z ZSS we Włocławku zaowocowały napisaniem programu, według którego prowadziłyśmy usystematyzowaną terapię dostosowaną do poziomu rozwoju dziecka. Zdawałyśmy sobie sprawę, że aby móc prowadzić skuteczną terapię musimy dokonać zindywidualizowanej oceny rozwoju dziecka. W tym celu postanowiłam stworzyć specjalny arkusz obserwacyjny uwzględniający różne dziedziny rozwojowe. Wyniki naszych obserwacji, dokumentacja lekarska i psychologiczna, wywiad z rodzicami dziecka stały się dla nas podstawą sporządzenia indywidualnego programu terapii zawierającego elementy różnych metod pozwalających przełamywać podstawowe problemy dziecka, jakimi są zaburzenia komunikacji oraz relacji społecznych. Program zawiera: wyjaśnienia terminów związanych z autyzmem i problemów w komunikacji, cele, zasady i metody terapeutyczne, opis przypadku, plan pracy dydaktyczno-terapeutycznej, plan współpracy z rodzicami i opis użytego kwestionariusza obserwacyjnego. W programie opisano i zastosowano elementy wielu metod terapeutyczno-edukacyjnych. Terapia składa się z kilku etapów. W pierwszym etapie, nazwanym pobudzeniem zmysłów, wykorzystuje się te elementy, które dotyczą stymulacji zmysłowej, uzupełniając je elementami metody integracji sensorycznej i metodą M. i Ch. Knillów (“Dotyk” i “Komunikacja”) a także terapia muzyką. Etap drugi oddziaływań terapeutycznych to pełne wykorzystanie metody integracji sensorycznej oraz metody W. Sherborne i kontynuacja terapii metodą M. i Ch. Knillów z wprowadzeniem “Programu Aktywności”, a także elementy terapii muzyką. Etap trzeci, polegający na poznawaniu i rozumieniu swojego ciała, to wykorzystanie w pełni integracji sensorycznej, metody W. Sherborne. Etap czwarty, który wskazuje na wypracowanie gotowości do uczenia się, może być realizowany różnymi technikami typu: zestaw ćwiczeń “Od obrazka do słowa”, wszelkie formy działalności plastycznej, jak paluszkowe zabawy, malowanie dziesięcioma palcami, itp. Program kończy ewaluacja i podsumowanie efektów terapii. Program został pozytywnie zaopiniowany przez Rade Pedagogiczną i nauczyciela dyplomowanego panią mgr Dorotę Bosak. Maja Wiśniewska, Anna Śniegocka |